STATEK MIÊDZYGWIEZDNY AVALON
KIERUNEK: KOLONIA HOMESTEAD II
STATUS: AUTOPILOT
STREFA DOWODZENIA KOMORY HIBERNACYJNE ZA£OGI
ZA£OGA: 258
PASA¯EROWIE: 5000
PRZEKIEROWUJÊ ENERGIÊ DO OS£ON...
UWAGA, KOLIZJA!
NAPRAWA... REAKTOR FUZYJNY
JAMES PRESTON IN¯YNIER
PASA¯ER WYBUDZONY
Witaj, James!
- Jak siê czujesz? - ¯e co?
Zdezorientowanie jest w pe³ni normalne.
Spêdzi³eœ w stanie hibernacji ostatnie 120 lat.
- ¯e co? - Spokojnie, James.
- Jim. - Zgoda.
Oddychaj. Wszystko bêdzie dobrze.
- Gdzie ja jestem? - Jesteœ pasa¿erem na statku Avalon.
Pierwszym miêdzygwiezdnym liniowcu Kompanii Homestead.
PARAMETRY ¯YCIOWE
Podró¿ z Ziemi do twojego nowego domu, kolonii Homestead II, dobiega ju¿ koñca.
To nowy œwiat. Zaczniesz tam od nowa.
- Na wszystko wystarczy miejsca. - A, tak.
Avalon jest na ostatniej prostej.
Przez cztery miesi¹ce bêdziesz cieszy³ siê luksusowymi warunkami lotu.
Jedzenie, zabawa, przyjaciele.
- Moi przyjaciele? - Dok³adnie, Jim.
Opaska na twoim nadgarstku jest kluczem do cudów Avalonu.
Jesteœ zdrów jak ryba, Jim. Odpocznij teraz w swojej kajucie.
Mo¿esz doœwiadczaæ symptomów choroby posthibernacyjnej.
Drzwi do twojej kajuty zostan¹ podœwietlone.
Witaj w kajucie, nowym domu a¿ do czasu l¹dowania.
Nastêpne miesi¹ce przygotuj¹ ciê na pobyt na Homestead II.
Poznaj wspó³pasa¿erów, dokszta³caj siê,
zdobywaj wiedzê o ¿yciu w kolonii.
Przypisano ciê do grupy 38.
Dla pasa¿erów uzdolnionych technicznie i in¿ynieryjnie.
Przeskanuj ID, by potwierdziæ odbiór baga¿u.
Jim, przeskanuj ID, by potwierdziæ odbiór baga¿u.
Nawadniaj organizm, by pozbyæ siê nieprzyjemnych skutków hibernacji.
Przyjemnej podró¿y na pok³adzie Avalonu, statku Kompanii Homestead!
Dzieñ dobry! Przepiêkny poranek na statku Avalon.
Nie têsknijcie za domem, ale za Homestead.
Zacznijmy od mojego ulubionego kawa³ka z Ziemi.
Nie.
Frajersko.
Wyluzuj, Jim. Ekstra kurtka.
Witajcie, pasa¿erowie.
Zajmijcie miejsca, proszê.
Witajcie, grupo 38.
To kurs wprowadzaj¹cy do ¿ycia w kolonii.
Ziemia kwitnie w dobrobycie. To kolebka cywilizacji.
Wielu s¹dzi jednak, ¿e jest przeludniona, zbyt droga i przereklamowana.
- Przepraszam, chyba jestem w z³ej... - Pytania na koniec lekcji.
- Przepraszam. - Kolonie stanowi¹ alternatywê.
- Lepsze ¿ycie. - Gdzie s¹ inni?
Homestead II to najpiêkniejsza spoœród kolonii.
- Klejnot w koronie Zamieszkanych Œwiatów. - Jasne.
- Ale gdzie jest reszta? - Znajdujemy siê na statku Avalon.
Jestem tu sam.
Mamy 5000 pasa¿erów oraz 258 cz³onków za³ogi.
- Dlaczego jestem sam? - To nasze wspólne przedsiêwziêcie.
Jest tu ktoœ?
Proszê siê przypi¹æ i zabezpieczyæ.
Grawitacja w tej windzie mo¿e nie funkcjonowaæ prawid³owo.
Wielka Hala.
Witaj w Wielkiej Hali statku Avalon. W czym mogê pomóc?
Chcê porozmawiaæ z inn¹ osob¹. ¯yw¹.
Osobistym trenerem, przewodnikiem, terapeut¹?
Nie wiem. Z dowódc¹.
Takimi sprawami zajmuje siê ochmistrz statku. Poziom 3. Wielkiej Hali.
- Dziêkujê. - Proszê!
Niedobrze.
Kto pilotuje statek?
Za³oga: kapitan, pilot, nawigator...
To kapitan.
- Nie zajmuje siê osobiœcie pasa¿erami. - To bardzo pilne, proszê.
Kapitana mo¿na znaleŸæ na mostku. Strefa dowodzenia.
Dostêp na mostek warunkuj¹ specjalne uprawnienia.
To jakieœ ¿arty.
Witaj w Obserwatorium.
Co mam wyœwietliæ?
Ponoæ nied³ugo mamy wyl¹dowaæ.
Ale tylko ja zosta³em wybudzony.
Nie rozumiem. Co mam wyœwietliæ?
Homestead II.
To czwarta planeta w Uk³adzie Bhakti.
Jasne. A my gdzie jesteœmy?
W podró¿y miêdzy Ziemi¹ a Homestead II.
- Dolecimy za oko³o 90 lat. - ¯e co?
Za 90 lat, trzy tygodnie i jeden dzieñ.
Nie, czekaj. Kiedy wylecieliœmy z Ziemi?
Oko³o 30 lat temu.
Za wczeœnie siê obudzi³em.
- Witaj. - Jak wys³aæ wiadomoœæ na Ziemiê?
PrzekaŸnikiem laserowym. Us³uga jest droga.
- Spadaj. - Proszê!
- Planeta i dane? - Ziemia, Kompania Homestead.
Pod t¹ nazw¹ zapisano 30826 kontaktów.
Lecê na Homestead II. Zdarzy³ siê wypadek.
- Biuro Obs³ugi Klienta. - Œwietnie.
Rozpocznij wiadomoœæ.
Witam, nazywam siê Jim Preston.
Jestem pasa¿erem na Avalonie i...
Chyba coœ jest nie tak z moj¹ komor¹ hibernacyjn¹.
Obudzi³em siê za wczeœnie. I to o wiele.
Nikt inny siê nie wybudzi³.
Nie wiem, jak siê zahibernowaæ.
Rzecz w tym, ¿e zosta³o 90 lat lotu.
A w tym tempie...
Przepraszam, próbujê coœ z tym zrobiæ.
Mo¿e coœ przeoczy³em. Przyda³aby siê pomoc.
I to wszystko. Dziêkujê bardzo.
Wiadomoœæ wys³ano.
Œwietnie.
- Wiadomoœæ dotrze za 19 lat. - ¯e co?!
- OdpowiedŸ najwczeœniej za 55 lat. - Ile?
Przepraszamy za opóŸnienia.
Koszt us³ugi: 6012 dolarów.
- Witam pana. - Rany!
Mi³o w koñcu kogoœ zobaczyæ. S¹dzi³em, ¿e tylko ja nie œpiê.
A kto by chcia³ przespaæ taki piêkny dzieñ?
Mamy k³opoty. Nie powinno nas tu byæ.
Nikomu nie powiem ani s³owa.
Niech to bêdzie nasza tajemnica.
- Co mam nalaæ? - S³ucham?
- Wygl¹da pan na wielbiciela whiskey. - Jasne.
Ech, jesteœ robotem.
Tak technicznie to androidem.
- A na imiê mi Arthur. - Jim.
Bardzo mi mi³o.
- Jak du¿o wiesz o tym statku? - Pojêcia nie mam.
- Coœ tam wiem. - Co robiæ przy awarii komory?
Komory s¹ odporne na awarie. Nigdy im siê nie przytrafiaj¹.
- Obudzi³em siê zbyt wczeœnie. - Nie ma mowy.
- Ile jeszcze na Homestead II? - Jakieœ 90 lat.
- Kiedy pasa¿erowie powinni siê wybudziæ? - Kiedy zostan¹ cztery miesi¹ce.
Dlaczego wiêc siedzê tu, gdy przed nami jest 90 lat?
To niemo¿liwe.
A jednak tu jestem.
Dzieñ dobry! Przepiêkny poranek na statku Avalon.
Czas wstawaæ i rozkoszowaæ siê naszym rejsem.
Proszê dokonaæ wyboru.
Niestety, Mocha Cappuccino Extreme dostêpna tylko dla klasy z³otej.
Proszê doliczyæ mi j¹ do rachunku.
Jedzenie mo¿na nabyæ w...
Niestety, French Roast...
Niestety, Pumpkin Spice...
Niestety, Vanilla Chai... Niestety...
DU¯A KAWA
- Z cukrem i mle... - Zapraszamy na kawê.
Powa¿nie?
KOMORA MEDYCZNA
BARMAN
KOMORA HIBERNACYJNA
Dostêp do komór za³ogi warunkuj¹ specjalne uprawnienia.
AWARIA TRANSPORTU KRYTYCZNY B£¥D WINDY 2B
Proszê... Poziom...
Wielka Hala.
Przewalone, Arthurze. Mam totalnie przewalone.
Daj spokój. Zawsze s¹ jakieœ pozytywy.
- Umrê ze staroœci na luksusowym statku. - Wszyscy umrzemy.
Nawet androidy trafiaj¹ na z³omowisko.
Jestem twoim jedynym klientem. Po co wycierasz szklanki?
Tak trzeba robiæ.
Ludzi denerwuje, jeœli barman siê nie rusza.
Oœwieæ mnie jak¹œ barmañsk¹ m¹droœci¹. Zagubi³em siê w kosmosie.
Nie jesteœ tam, gdzie chcia³byœ byæ.
Czujesz, ¿e powinieneœ byæ gdzieœ indziej.
- Dok³adnie. - No có¿.
Gdybyœ pomyœla³ ¿yczenie i znalaz³ siê gdzieœ indziej,
zapewne nadal byœ siê tak czu³: w z³ym miejscu.
Tak bardzo skupiasz siê na tym, gdzie wola³byœ byæ,
¿e nie korzystasz z uroków miejsca, w którym jesteœ.
To znaczy?
Przestañ zamartwiaæ siê sprawami poza twoj¹ kontrol¹.
- ¯yj pe³ni¹ ¿ycia. - Pe³ni¹?
Witaj w apartamencie wiedeñskim.
Tak jest.
¯e co?
Z podwójnymi krewetkami. Potrójnymi.
Arigatou gozaimasu.
Phantom.
No dobra.
Przecie¿ zrobi³em to samo!
WYBIERZ
Du¿a kawa.
- Uno mas margarita, por favor. - Wypi³ pan ju¿ wiele, senor.
No Hector, jeszcze jedn¹, por favor...
Dziêki!
Wyjazd mi st¹d!
Nie, wracajcie.
Do nogi.
Szlag by to!
Witaj, Jim.
Zerknij na wyœwietlone wskazówki dotycz¹ce bezpieczeñstwa.
Skafandry zaprojektowano tak, by wytrzyma³y pobyt w pró¿ni.
W³ókno wêglowe i pancerz...
Pamiêtaj, ¿e skafander utrzymuje ciê przy ¿yciu.
Przesuñ dŸwigniê z prawej strony, by uruchomiæ cyrkulacjê.
Uruchomiono buty magnetyczne.
Mo¿na je wy³¹czyæ za pomoc¹ panelu na ramieniu.
Wciœnij przycisk, by otworzyæ œluzê.
Mi³ego spaceru!
Skafander zosta³ przywi¹zany.
ODBEZPIECZYÆ MAGNESY?
Witaj z powrotem, Jim.
Mamy nadziejê, ¿e ponownie zdecydujesz siê na ekscytuj¹c¹ wycieczkê.
Mi³ego spaceru!
AURORA LANE
Aurora.
Przeszukujê profile pasa¿erów...
Jestem Aurora Lane. Pasa¿erka 1456.
Pisarka.
Opowiadamy historie, by upewniæ siê, ¿e nie jesteœmy sami.
Siêgn¹æ do innych.
Pani ojcem by³ Oliver Lane, laureat nagrody Pulitzera.
Te oczekiwania.
Mój tata mawia³:
"Jeœli prowadzisz szare ¿ycie, twoje opowieœci te¿ bêd¹ szare.
ProwadŸ ¿ycie pe³ne przygód! ".
Zatem... jestem tutaj.
Dzieñ dobry.
Zaczynamy od pocz¹tku. Wszystko.
Nie wiem, jak bêdê ¿yæ, gdzie, kim bêd¹ moi przyjaciele.
Jak w pierwszy dzieñ szko³y, tylko autobus jedzie tam 120 lat.
Stworzymy now¹ kulturê.
Fajna jesteœ.
Czyta³eœ ksi¹¿kê, maj¹c wra¿enie, ¿e autor pisze dla ciebie?
- Nie czytujê ksi¹¿ek. - Ona jest œwietna.
- Kto taki? - Aurora.
Œpi¹ca dziewczyna.
Nie twierdzê, ¿e wszechœwiat jest z³y, ale ma okrutne poczucie humoru.
Jak to?
Za³apa³em siê na lot na inn¹ planetê, ale umrê po drodze na ni¹.
A tu¿ obok mnie znalaz³em kobietê idealn¹.
I nie mogê jej dosiêgn¹æ.
Bêdê têskniæ za Nowym Jorkiem.
Kawa, widok na Chrysler Building i mogê pisaæ ca³y dzieñ.
Na Homestead II bêdzie kawa?
Lepiej, ¿eby by³a, bo inaczej ka¿ê pilotom zawracaæ na Ziemiê.
- ¯a³ujesz czegoœ, co pozostawiasz? - Tak.
Bêdê têskniæ za widokiem drzew jesieni¹ w Central Parku.
KOMORA HIBERNACYJNA
Utkn¹³eœ na bezludnej wyspie.
Mo¿esz sprawiæ, ¿e ktoœ do³¹czy tam do ciebie.
Nie bêdziesz sam...
ale uwiêzisz drug¹ osobê na tej wyspie.
Wypowiedzia³byœ takie ¿yczenie?
Nie wiem. Nigdy nie by³em na wyspie.
No tak.
Kij z wysp¹.
WyobraŸ sobie, ¿e wymyœli³eœ sposób na ogromn¹ poprawê swojego ¿ycia.
Niemoralny sposób. I nieodwo³alny.
- Jak postêpujesz? - Nie pyta siê o to robota, Jim.
Wiem, jak obudziæ Aurorê.
Niez³y pomys³. Przyda³oby ci siê towarzystwo.
Uwiêzi³bym j¹ na statku do koñca ¿ycia.
No tak. Nie mo¿esz tego zrobiæ.
- Co wiêc mam zrobiæ? - Jestem tu dla ciebie.
Jesteœ maszyn¹.
Widzisz? Nie czujesz tego. Niczego nie czujesz.
Rozumiesz? Nie boli ciê.
I w ogóle ci to nie przeszkadza.
A ona... jest osob¹.
Nawet o tym nie myœl! Koniec gadania o Aurorze.
Wyleczy³em siê z tego. Bêdê ¿y³ dalej.
No i co teraz, siedzê i myœlê?
Nie mogê o tym myœleæ, nie bêdê, tyle.
Zdecydowa³em. Wiem, co robiê.
Koniec.
Koniec. Wiêcej ode mnie nie us³yszysz.
Wiêcej nawet o niej nie wspomnê. Koniec.
Nie wolno mi.
Golê tylko brodê.
Nie rób tego, proszê.
Witaj, Auroro! Jak siê czujesz?
Zdezorientowanie jest w pe³ni normalne.
Spêdzi³eœ w stanie hibernacji ostatnie 120 lat.
Wielka Hala.
Jest tu ktoœ?
Czeœæ.
Jesteœ pasa¿erem czy cz³onkiem za³ogi?
Pasa¿erem.
- Jim Preston. - Aurora Lane.
Wiesz, co tu siê dzieje? Nikt inny w pobli¿u siê nie obudzi³.
U mnie te¿.
Za³oga mia³a obudziæ siê miesi¹c przed nami, ale...
nikogo tu nie widzê.
Za³oga wci¹¿ œpi.
Czyli nikt siê nie obudzi³?
- Tylko ja. - Jak to?
Tylko my.
Ale za kilka tygodni ktoœ musi wyl¹dowaæ.
Dolecimy za oko³o 89 lat.
Ile?
Inni pasa¿erowie wcale nie zwlekaj¹ z wybudzeniem siê.
To my zbudziliœmy siê za wczeœnie.
Potrzebujemy pomocy. Gdzie jest za³oga?
Hibernuje w zabezpieczonym pomieszczeniu.
Wa¿ne rzeczy: sterowanie, reaktory, silniki...
Wszystko jest zabezpieczone tak, ¿e nie da siê tam dostaæ.
Kiedy siê obudzi³eœ?
Rok i trzy tygodnie temu.
Nie...
To jakiœ sen.
- Musimy siê zahibernowaæ. - Nie mo¿emy.
Wrócimy do komór i zaprogramujemy je na nowo.
Nie mogê znaleŸæ mojej!
To bez znaczenia.
- Nie mogê znaleŸæ! - Czekaj!
Nie wiem, która jest moja. Jak to odró¿niæ?
- Nie mogê... - Przestañ! To bez znaczenia.
Uruchomienie hibernacji wymaga specjalistycznego sprzêtu.
Pamiêtasz, jak nas usypiali? Wszystkie te procedury?
Komory maj¹ utrzymaæ hibernacjê i obudziæ nas na koniec.
- Nie mo¿na zasn¹æ drugi raz. - Uwa¿asz, ¿e nie ma na to sposobu?
Nie.
Ale musi byæ jakiœ sposób. Musi.
21:00. Pora spaæ.
Wiem, ¿e powinnam teraz myœleæ nad rozwi¹zaniem.
- Ale zasypiam na stoj¹co. - Dopiero co siê wybudzi³aœ.
Musi up³yn¹æ jeszcze parê dni. Lepiej odpocznij.
Chyba muszê.
- Odprowadzê ciê do kajuty. - Nie trzeba. Poradzê sobie.
Jasne.
Dobranoc, Auroro.
Ponad rok... Nawet sobie tego nie wyobra¿am.
- Musia³o ci byæ niesamowicie ciê¿ko. - I by³o.
Dobranoc, Jim.
Proszê siê przypi¹æ i zabezpieczyæ.
- Czyst¹ whiskey. - Pewnie.
- Jak min¹³ ci dzieñ? - Aurora siê obudzi³a.
Gratulacje.
Nie wygl¹dasz na szczêœliwego.
Potrafisz dochowaæ tajemnicy?
Jestem nie tylko barmanem, ale i d¿entelmenem.
Nie mów Aurorze, ¿e to ja j¹ wybudzi³em.
S¹dzi, ¿e to by³ wypadek. Sam chcê jej wyjaœniæ.
Oczywiœcie.
Jak to nie da siê znów hibernowaæ? A jeœli komora siê zepsuje?
W tysi¹cach lotów miêdzygwiezdnych nie odnotowano ¿adnej awarii komory.
Ja siê jakoœ obudzi³am!
Komory s¹ odporne na awarie.
Dzieñ dobry. Jad³aœ ju¿ coœ?
Nie. I umieram z g³odu.
A ta maszyna jest g³upia jak but.
Proszê!
INFOKIOSK... B£¥D KRYTYCZNY
Œniadanie dla klasy z³otej.
- Nie masz wybrednego gustu. - Nie jestem pasa¿erem klasy z³otej.
Nie staæ mnie na francuskie muffinki.
- Jak to, i przez ca³y ten czas...? - Tak.
- Co ci zamówiæ? - Nie trzeba.
- Daj spokój. - No dobrze.
Proszê bardzo.
Istniej¹ jakieœ inne sposoby, ¿eby uruchomiæ hibernacjê?
- Coœ w ambulatorium? - By³em tam.
Skanery i komora medyczna.
- A w ³adowni nie ma zapasowych komór? - Te¿ o tym pomyœla³em.
Przejrza³em spisy. Wieziemy g³ównie maszyny rolne.
Czêœci zapasowe do komputerów. Nie znajdziemy nowej komory.
- Zbudujmy j¹. - Nie damy rady.
- Wcale siê nie starasz! - Bo wszystkiego ju¿ próbowa³em.
Przez ponad rok.
Naprawdê wszystkiego.
Ja siê nie poddam.
Ambulatorium.
S¹ tu ksi¹¿ki naukowe? Dokumenty techniczne?
Ta technologia jest prawnie zastrze¿ona.
W nastêpuj¹cych artyku³ach rozwa¿a siê kwestie teoretyczne...
Utwórz nowy plik. "Moja podró¿".
Na pok³ad Avalonu wesz³am z poczuciem, ¿e mam cel podró¿y.
Znalaz³ siê on jednak poza moim zasiêgiem.
Nie œpiê od tygodnia.
Wybudzi³am siê zbyt wczeœnie.
Spêdzê wiêc na Avalonie resztê swojego ¿ycia.
W œwiecie ze stali o d³ugoœci kilometra.
Obudzi³ siê jeszcze jeden wspó³pasa¿er.
Mechanik nazwiskiem Jim Preston.
Wygl¹da na to, ¿e pogodzi³ siê on z naszym losem.
Ale ja jestem przera¿ona.
Walczê ze sob¹ o spokój.
Reszta pasa¿erów pozostanie pogr¹¿ona we œnie przez 90 lat.
Ja zaœ prze¿yjê swoje ¿ycie na statku.
Wiecznoœæ w podró¿y, która siê nie skoñczy.
A u boku mam tylko nieznajom¹ mi osobê.
Dlaczego to zrobi³eœ?
Co takiego?
Wyemigrowa³eœ z Ziemi.
- Przeprowadzam wywiad. - S³ucham?
Twoja hibernacja nie powiod³a siê jako pierwsza w historii.
To temat na opracowanie.
- Komu je przeka¿esz? - Potomnoœci.
Dlaczego porzuci³eœ swoje ¿ycie na Ziemi?
120 lat hibernacji w podró¿y oznacza, ¿e zostawi³eœ rodzinê i przyjació³.
Mia³eœ obudziæ siê w nowym stuleciu i na nowej planecie.
- Samobójstwo poprzez podró¿. - Móg³bym ciê spytaæ o to samo.
Ale to ja zadajê pytania.
- Ucieka³eœ przed czymœ? - Nie.
- Moje ¿ycie by³o w porz¹dku. - Czyli co?
Pragn¹³em nowego œwiata. Nowego pocz¹tku.
- To has³a z ulotek Kompanii Homestead. - Serio?
No nie wiem. Chyba masz racjê.
Na Ziemi, jeœli coœ siê zepsuje, to po prostu kupujesz nowe.
W koloniach trzeba radziæ sobie inaczej.
I tu wkraczam ja.
Mechanik mo¿e byæ kimœ. Kolonia jest œwiatem w budowie.
Mogê sam zbudowaæ sobie dom.
- Miejsca wystarczy dla wszystkich. - Teraz to ty rzucasz has³ami.
Mo¿e s¹ one prawdziwe?
Wiesz, jaki zysk z pierwszej planety osi¹gnê³a Kompania?
8 kwadrylionów dolarów.
8 milionów miliardów.
Kolonie to teraz najlepszy biznes.
- Zap³aci³eœ pe³n¹ kwotê za bilet? - Nie, lecê z uwagi na umiejêtnoœci.
Czyli wypchali ci g³owê marzeniami i dali zni¿kê na bilet,
a ty w zamian zwiêkszasz populacjê i oddajesz im 20% zarobków do koñca ¿ycia.
Nie wspominaj¹c o d³ugu, jaki roœnie ci na pok³adzie.
Czyli co, leci z nami 5000 frajerów?
Lec¹ z nami gigantyczne zyski Homestead.
A dla mnie te 5000 osób zmienia swoje ¿ycie z 5000 powodów.
- Nie znasz tych ludzi. - Znam ludzi. Jestem dziennikark¹.
Powa¿nie?
No to ten. Bankier, nauczyciel czy ogrodnik?
- Bankier. - A jest ogrodnikiem.
A ta kobieta: Madison, Donna czy Lola?
Donna nie pasuje do tej fryzury. Lola.
- Madison. - No kurwa!
No dobrze. Kucharka, ksiêgowa czy po³o¿na?
Po³o¿na. Sam byœ nie wpad³ na ten zawód.
Zgadza siê.
Dobrze wiedzieæ, ¿e wci¹¿ mamy zawodowe po³o¿ne.
Podoba mi siê. ZaprzyjaŸni³ybyœmy siê.
- Myœlisz, ¿e mo¿na takie coœ przewidzieæ? - A ty nie?
Zgadzam siê.
- Bilet w obie strony? - Tak.
Mia³am lecieæ na Homestead II, pomieszkaæ tam rok i wracaæ na Ziemiê.
Jak to? Ja lecê na zawsze, a ty wracasz do punktu wyjœcia.
Wracam do przysz³oœci. 250 lat póŸniej.
I to na Ziemi, która wci¹¿ na pewno bêdzie centrum cywilizacji.
By³abym jedyn¹ pisark¹ w historii, która zaliczy³a tak¹ podró¿.
- Opowiedzia³abym coœ unikatowego. - Czyli?
Jak ludzkoœæ polecia³a ku gwiazdom w najwiêkszej migracji w historii.
- Nie ma wa¿niejszej opowieœci. - I nie zna³abyœ jej odbiorców.
Ale ludzie i tak j¹ przeczytaj¹.
Przeczytaliby, gdyby...
Ale ju¿ jej nie spiszê. Nie wiem, czy cokolwiek w ogóle napiszê.
Skoñczy³y mi siê pomys³y na to, jak mo¿emy siê uratowaæ.
Nawet nie chcê ju¿ o tym myœleæ.
Jest tu coœ ciekawego do roboty?
- Powa¿nie? - Œmiertelnie.
Tryb dwuosobowy.
Dalej, trzeba dopasowaæ ruchy.
Stajesz tam i powtarzamy wszystkie ruchy hologramów.
- Nie mo¿emy porobiæ czegoœ innego? - Spróbuj.
- Nie musisz, jeœli nie chcesz. - Zrobiê to.
Dalej. Zobaczymy, czy...
- Sk¹d ten uœmiech? - Prowadzê dwoma punktami.
- Có¿ to za dama? - Poznaj Aurorê.
Aurora. Bardzo mi mi³o.
- Œwietnie ci posz³o! - No dobra, jeszcze raz.
Ale tylko jeden.
- A raz przez miesi¹c nie nosi³em spodni. - Przez 7 tygodni i 2 dni.
Zero wstydu.
U ciebie te¿ jest krucho poni¿ej pasa, Arthurze.
Œmia³em siê z faceta bez spodni, a sam nie mam nawet nóg.
Przez chwilê zapomnia³am, ¿e mam spaprane ¿ycie.
- Przepraszam. - Za co?
Idê siê po³o¿yæ.
- Dobranoc. - Jasne.
Dobrej nocy, Auroro.
Jest cudowna.
Fantastyczny wybór.
Witaj.
- Czeœæ. - Proszê bardzo.
KOLACJA WIECZOREM? JIM
To zaproszenie na randkê?
Chcesz coœ do pisania?
Chyba jej nie zaimponowa³em.
Z PRZYJEMNOŒCI¥.
"Z przyjemnoœci¹". Tak odpisa³a.
Masz goœcia.
Ty te¿ nieŸle siê odstawi³eœ.
- By³eœ na zakupach. - Ale... bez p³acenia.
Dobry wieczór. Co podaæ?
Poproszê Manhattan.
- Whiskey z lodem. - Robi siê.
- Œwietnie dziœ wygl¹dacie. - Dziêkujemy, Arthurze.
- Jesteœmy na randce. - Fantastycznie.
- D³ugo siê za to zabiera³eœ. - ¯ebyœ mia³a trochê przestrzeni.
Przestrzeni akurat starczy mi do koñca ¿ycia.
Merci beaucoup.
- Pyszna kolacja. - Trudno w tym lokalu o wolny stolik.
Pewnie bêdzie trzeba zwolniæ miejsce. Ludzie patrz¹ spode ³ba.
Straszne tu dziœ t³umy.
- Jak idzie praca nad ksi¹¿k¹? - Jeszcze nie wiem, o czym bêdzie.
Mój ojciec zacz¹³ autobiografiê, ale on mia³ o czym pisaæ.
Op³yn¹³ Antarktydê.
By³ reporterem wojennym, mia³ liczne kochanki.
Pisa³ te¿ o swojej córce.
- A ty? - Nie.
- Od zawsze czyta³am o sobie w ksi¹¿kach. - I jak by³o?
Nie zawsze fajnie.
Dowiadywa³am siê wiêcej, ni¿ bym chcia³a.
A kiedy mia³am 17 lat, ojciec dosta³ zawa³u.
Siedz¹c nad klawiatur¹.
I tyle.
Zrobi³o siê zbyt powa¿nie. Przepraszam.
- Poprosimy o wiêcej wina. - Chêtnie pos³ucham o twoim ¿yciu.
Dziêki.
- Co tu robimy? - Zobaczysz.
To najlepsza zabawa.
- Robi³eœ to ju¿ kiedyœ? - Pewnie.
- I jest bezpiecznie? - Nie.
W miarê.
Zak³adaj. Twoja kolej.
Mam na sobie sukienkê.
Jasne.
Odwróæ siê.
Skafander zosta³ przywi¹zany.
- Co ty robisz? - Ufasz mi?
Dziêkujê.
Jesteœ najpiêkniejsza.
Zabijesz mnie.
- Wszystko w porz¹dku? - Tak.
Wszystko.
Tylko...
Wiem.
Spotykam siê z kimœ.
Nigdy nie zgadniecie.
Jesteœmy tu sami, kobieta i mê¿czyzna, no tak.
I proszê. Stara prawda.
- Co mówi³aœ? - Cicho, piszê.
Szczêœcie spotka³o nas przypadkiem.
Jak dwoje rozbitków na nieznanych brzegach.
- Kapitalna metafora. - Powa¿nie? Nie musisz mi schlebiaæ.
- Wiem. - Nie zjesz tego?
Rybkom chyba nie smakuje.
Czytaj.
To zabawne. Wszyscy o czymœ marzymy.
METALE SZLACHETNE
Gdy planujemy przysz³oœæ, ka¿dy z nas jest sterem w³asnego losu.
W rzeczywistoœci jesteœmy pasa¿erami, p³yn¹cymi tam, dok¹d zaniesie nas los.
Nie zaplanowaliœmy tego. Ale tak wysz³o.
I po raz pierwszy w swoim ¿yciu nie czujê siê samotna.
Niby nie by³o nam dane byæ razem, lecz i tak jesteœmy.
Dziêki temu czujê, ¿e moje ¿ycie siê nie skoñczy³o.
Ono dopiero siê zaczyna.
- Jak min¹³ ci dzieñ? - Dobrze. Napisa³am parê stron.
Znalaz³eœ coœ, co nam pomo¿e?
- Owszem. - S¹ prawdziwe?
Sam je œcina³em.
Jak na dwoje pechowców, mamy sporo szczêœcia.
Uwaga.
Zapraszamy pañstwa na taras widokowy.
Avalon wykona manewr asysty grawitacyjnej wokó³ gwiazdy Arktur.
Niesamowite.
Czerwony olbrzym.
- Ca³y wszechœwiat jest twoim prezentem. - S³ucham?
Wszystkiego najlepszego.
Sto lat, sto lat...
Urodzinowy drink dla jubilatki.
Nie pytasz o dowód? Mo¿e nie wolno mi piæ.
Nie spytam kobiety o wiek w obecnoœci d¿entelmena.
¯aden z niego d¿entelmen.
A poza tym nie ma miêdzy nami tajemnic.
- Doprawdy? - S³ysza³eœ.
Zaraz wracam.
Cudowny drink. Dziêkujê ci.
Pamiêtam, ¿e dok³adnie rok temu
Jim nie móg³ siê doczekaæ, kiedy ciê spotka.
S³ucham?
Jak to nie móg³ siê doczekaæ?
Miesi¹cami zastanawia³ siê, czy powinien ciê budziæ.
Nie móg³ przestaæ o tobie mówiæ.
- Jim mnie obudzi³? - Owszem.
Mówi³, ¿e to najtrudniejsza decyzja w jego ¿yciu.
Widzê jednak, ¿e wszystko dobrze siê skoñczy³o.
Co jest?
To ty mnie wybudzi³eœ?
Tak.
Jak mog³eœ...?
Próbowa³em tego nie robiæ.
Niedobrze mi.
I mam mroczki.
- Proszê ciê, Auroro... - Trzymaj siê z daleka ode mnie!
Nie mogê st¹d uciec.
Mogê z tob¹ porozmawiaæ?
Wiem, ¿e ¿adne s³owa nie odmieni¹ tego, co siê sta³o.
Ale wys³uchaj mnie, proszê.
By³em samotny. Tak bardzo d³ugo.
Czu³em, jakbym zanika³.
Noc¹, której ujrza³em ciê po raz pierwszy, by³em gotów...
Ocali³aœ moje ¿ycie.
Wiem, nie ma dla mnie ¿adnego usprawiedliwienia.
Przeczyta³em wszystkie twoje teksty.
Zakocha³em siê w twoim g³osie.
W sposobie, w jaki postrzegasz œwiat.
W tobie.
I w jednej chwili...
ju¿ nie by³em osaczony tym wszystkim.
Moje ¿ycie nagle nabra³o sensu.
Chcia³bym móc odmieniæ przesz³oœæ.
Ale nie mogê.
- Nie chcê ciê straciæ. - Mam to gdzieœ!
Mam gdzieœ, czego chcesz!
I dlaczego mnie obudzi³eœ!
Odebra³eœ mi ¿ycie!
Proszê zaczekaæ.
Centrum sterowania apartamentem jest restartowane.
AWARIA SYSTEMU DIAGNOSTYCZNEGO B£¥D KRYTYCZNY
Zazdroszczê ci, Arthurze.
- Czego? - Masz jakiœ cel.
Zawsze jesteœ szczêœliwy.
Jak idzie z ksi¹¿k¹?
Pierwszy raz piszê o sobie.
To jeden z moich najlepszych tekstów, a sama nie wiem, dlaczego go tworzê.
Mo¿e go przeczytaæ tylko cz³owiek, którego nie znoszê.
Mówi siê, ¿e czas leczy rany.
Ze z³amanym sercem nie jest to takie proste.
I tak tego nie zrozumiesz.
- We wtorki to ja siedzê z Arthurem. - Mamy œrodê.
Proszê bardzo.
Co pijesz? Whiskey?
Kawê.
Kochamy ciê, Auroro! Co my bez ciebie zrobimy?
- Najodwa¿niejsza! - Czeœæ, Aurora!
Obiecujê, ¿e codziennie bêdê o tobie myœleæ.
Nie bêdê ju¿ ¿y³a, kiedy siê obudzisz, ale nigdy ciê nie zapomnê.
Jesteœ moj¹ najlepsz¹ przyjació³k¹.
Wiem, ¿e w domu nie by³aœ szczêœliwa.
Nie mog³aœ siê zadowoliæ ¿yciem.
Nie musisz lecieæ. Mog³abyœ prze¿yæ wszystko tutaj.
Skoro i tak lecisz, powiem ci, czego ci ¿yczê.
Obyœ w koñcu znalaz³a kogoœ, kto wype³ni twoje serce mi³oœci¹.
I obyœ to odwzajemni³a.
Zrozum, ¿e nie musisz robiæ wielkich rzeczy, by byæ szczêœliw¹.
Leæ. Baw siê.
Ryzykuj.
Tyle.
Kocham ciê, Auroro.
Pa.
Dzieñ dobry, Arthurze!
- Kawê poproszê. - Robi siê.
Dlaczego brudzisz mój sto³ek?
Trzeba siê upapraæ, ¿eby skoñczyæ robotê.
- A có¿ takiego robi³eœ? - Ulepszenia.
Wielka Hala.
Pierwsze piêtro.
Œniadanie dla klasy z³otej.
Mówi starszy mechanik Gus Mancuso.
Kto do cholery posadzi³ mi drzewo na pok³adzie?
- Kto to zrobi³? - Ja.
- Czyli? - Jim Preston.
Aurora Lane.
- Ktoœ jeszcze siê wybudzi³? - Tylko ja i on.
- Jak daleko zalecieliœmy? - Zosta³o 88 lat.
Awaria hibernacji.
Ponoæ mia³y siê nie zdarzaæ, a przytrafi³y siê nam ju¿ trzy.
Nawet nie wiesz, jak d³ugo próbowa³em tu wejœæ.
Mo¿e wiêc niczego nie dotykaj.
Tu pracujesz?
Nie, to dla za³ogi pok³adowej. Ja jestem z maszynowni.
Mostek, nawigacja.
Brak autoryzacji.
Przepraszam.
Jeœli dobrze widzê, jesteœmy na kursie.
Coœ siê dzieje ze statkiem, ale nie z nawigacj¹.
- Coœ siê dzieje? - Trzy awarie komór. Owszem.
Coœ jest nie tak. Pytanie tylko co.
Dziwne.
Powinna siê tu wyœwietlaæ diagnostyka, a pokazuje brak danych.
Trzeba sprawdziæ rêcznie.
- Mo¿e zawróæmy na Ziemiê. - Przy po³owie prêdkoœci œwiat³a?
Zajê³oby to tyle, ile dotychczasowy lot.
- Ale coœ chyba mo¿na zrobiæ! - Przykro mi, lecimy do celu.
- Dobrze siê czujesz? - Jak to po hibernacji.
Ca³y czas to mam.
Wielka Hala.
Dwa lata, tak? Posadzi³eœ wiêcej drzew?
Uwaga!
- Tego jeszcze nie widzia³em. - Te robociki siê psuj¹.
Razem z tym bêdzie piêtnaœcie.
- Piêtnaœcie. - Bufet œniadaniowy dziœ oszala³.
I winda.
Ostatnio zepsu³y mi siê drzwi. Dwa dni nie mog³am wyjœæ.
Naprawdê?
Takie rzeczy siê nie zdarzaj¹. Nie na tym statku.
Takich stacji jest 60 na ka¿dym pok³adzie.
Tak siê zak³ada.
Reszta zrobi siê sama. Jasne?
IdŸ na pok³ady 1 i 2, a ty na 3 i 4.
Ja idê na pok³ad hibernacyjny, ¿eby sprawdziæ nasze komory.
Zrobi siê ciekawie.
- Nie powinieneœ szukaæ stacji? - Ju¿ skoñczy³em.
Sprawdzi³em twoj¹ komorê.
Prosta przyczyna: awaria zegara.
Nie powinno siê tak staæ, ale przyczyna jest jasna.
U mnie by³o gorzej.
Wiele jednoczesnych awarii systemu. Komputery oszala³y.
Dlatego te¿ tak Ÿle siê czujê.
Komora Aurory natomiast...
Ty to zrobi³eœ.
Tak.
Myœla³em, ¿e masz cholerne szczêœcie, ¿e utkn¹³eœ tu akurat z ni¹.
- Ale to nie by³ zbieg okolicznoœci. - Nie.
- Wie o tym? - Tak.
- Jak d³ugo by³eœ sam? - Rok.
Ale i tak...
Cholera.
Jak w innych.
Wszystko siê wy³¹cza.
Wszêdzie. Kompletnie niezale¿nie od siebie.
- Widzia³eœ komory hibernacyjne? - Owszem.
Czyli wiesz, co zrobi³ Jim.
Wiem.
- I co? - To nie moja...
On mnie obudzi³!
- Odebra³ mi ¿ycie! - Wiem i bardzo mi przykro.
- Ale mam tu pracê... - To morderstwo!
Masz racjê.
Ale ton¹cy zawsze ci¹gnie drugiego cz³owieka w dó³.
Tak siê nie powinno robiæ, ale sytuacja to wymusza.
Mam tu szesnastego.
Dobrze siê czujesz?
- Powinieneœ odpoczywaæ. - No tak.
Ale tylko na parê godzin. Rano od razu tu wracam.
BRAK GRAWITACJI
GRAWITACJA
- P³ywa³am, kiedy to siê sta³o! - Nic ci nie jest?
Musimy znaleŸæ Gusa.
Awaria tego systemu oznacza, ¿e mamy powa¿ny problem.
Jest Ÿle.
Awarie wynikaj¹ z przeci¹¿enia. Jakby systemy pracowa³y zbyt intensywnie.
Dlaczego?
Komputer, wyœwietl awarie na osi czasu.
Tworzenie osi czasu...
Procesy kaskadowe.
Zaczê³o siê dwa lata temu. Nag³y wzrost poboru mocy.
17 awarii jednego dnia.
- W tym komora hibernacyjna 1498. - Czyli moja.
To mnie obudzi³o.
- Co siê sta³o? - Coœ powa¿nego.
Wysiad³ jeden z g³ównych systemów.
Pozosta³e stara³y siê to skompensowaæ, ale nie da³y rady.
Musimy znaleŸæ pierwotn¹ przyczynê i dokonaæ napraw.
Jak to siê mo¿e skoñczyæ?
- Analiza ryzyka na podstawie tych danych. - Szacowanie...
Nieunikniony b³¹d krytyczny.
W systemach: podtrzymywanie ¿ycia, reaktor fuzyjny...
Czyli utknêliœmy...
Napêd jonowy.
na ton¹cym statku.
Maszynownia.
Niewiele rzeczy mo¿e spowodowaæ takie uszkodzenia.
Diagnostyka nie dzia³a, wiêc sami musimy znaleŸæ przyczynê.
Gdzie zaczynamy?
Zakoñczono skanowanie. Analiza...
WYKRYTE CHOROBY
- Co mi jest? - Parê spraw.
Wykryto 612 chorób.
Wypuœæ mnie st¹d.
Jakie s¹ prognozy?
Choroby terminalne omawia siê w obecnoœci lekarza.
Upowa¿nienie 2317.
- To co mi jest? - Martwica ogólnoustrojowa.
Niewydolnoœæ wielonarz¹dowa. Przyczyna nieznana.
Wszystko przez to wariowanie komory hibernacyjnej.
- Jak to wyleczyæ? - Istnieje wiele metod.
¯adna jednak znacz¹co nie wyd³u¿y ¿ycia pacjenta.
- Ile czasu mi zosta³o? - Pañskie ¿ycia ju¿ dobiega koñca.
Te œrodki z³agodz¹ cierpienie w ostatnich godzinach.
Dajcie mi chwilê.
Uwaga, nasz lot ma pewne k³opoty.
- Gdzie on jest?! - Prosimy niezw³ocznie udaæ siê do kajut.
Mog³em wzi¹æ te cholerne pigu³ki.
- Pójdê po nie. - Zostañ.
Usi¹dŸ.
Dbajcie o siebie.
Mój identyfikator.
Da wam dostêp wszêdzie, gdzie trzeba.
Naprawcie statek.
ZnajdŸcie przyczynê tych awarii.
- Jak wygl¹dam? - Wspaniale.
Za mundurem panny sznurem.
Co teraz?
Niedobrze.
- Wracam do maszynowni. - Zdo³asz to naprawiæ?
Musisz mi pomóc.
Idziemy!
Dalej!
Maszynownia.
- Mo¿e obudzimy za³ogê? - Nie zd¹¿¹ dojœæ do siebie.
- Nie ma czasu. - Czego w ogóle szukamy?
Przyczyny awarii. Czegoœ du¿ego.
ChodŸ!
- Zepsu³o siê? - Chyba nie.
- Co teraz? - Zasilanie. Têdy.
No dalej!
- Coœ jest nie tak. Zamknê³o sekcjê. - Tego szukamy.
Spróbuj siê tam dostaæ.
Uwaga.
Uruchomiono blokadê œluzy.
Proszê zamkn¹æ grodzie.
Trzymaj siê!
Uwaga, zbyt niski poziom tlenu. Proszê zamkn¹æ grodzie.
£ap!
Wyrównywanie ciœnienia nieudane.
Ciœnienie wyrównane.
Poziom tlenu w normie. Koniec blokady.
Dziura w kad³ubie.
Jest ich wiêcej.
- Ale jak? Statek mia³ wytrzymaæ wszystko! - Jakaœ ska³a siê przebi³a.
Gor¹co!
Chyba znaleŸliœmy Ÿród³o problemu.
To komputer steruj¹cy reaktorem.
Tu dostaliœmy dwa lata temu.
Jak to naprawiæ?
- Umrzemy tu. - Do wszystkiego s¹ czêœci zamienne.
- Poœwieæ mi! - Przepraszam.
- Wyci¹gnê to i komputer siê wy³¹czy. - I co potem?
Uruchomiê go tak szybko, jak zdo³am.
Szybciej!
Przywrócono komputer steruj¹cy.
Ch³odzenie reaktora.
- Przecie¿ to naprawiliœmy! - Awaria systemu wentylacyjnego.
Wymagana rêczna kontrola.
- Operacja zakoñczona niepowodzeniem. - No nie!
- Zewnêtrzne wrota nie reaguj¹. - Czyli co?
Zaciê³y siê.
Trzeba je otworzyæ i sch³odziæ reaktor, bo inaczej statek wybuchnie.
- Ale jak? - Muszê wyjœæ.
Otworzê je od zewn¹trz.
Otworzê drzwi i oddalê siê, a ty wywalisz ten ogieñ w kosmos.
- S³ucham? - Masz mi wszystko mówiæ.
A co bêdzie z tob¹ po otwarciu tych wrót?
Bêdê mia³ tarczê. Mo¿e wytrzyma.
Przyda ci siê.
Wszystko bêdzie dobrze.
Idê.
Wróæ do mnie.
Bez ciebie nie dam rady tu ¿yæ.
Uwaga. Krytyczna temperatura.
Co siê dzieje?
Nic ci nie jest?!
- Nic, szybciej! - Na pewno?
Tak.
Jestem w kanale.
Nowe gniazdo. Przepiêcie.
Widzê wrota.
Wzrost temperatury.
Uwaga. Krytyczna temperatura.
Utrata stabilnoœci.
- Gdzie jesteœ? - Przy wrotach.
- Jestem gotowa, mów kiedy. - Ju¿.
Wrota siê nie otwieraj¹. Muszê omin¹æ blokadê.
Wzrost temperatury.
Szybciej, Jim! Proszê!
- Spróbujê znowu. - Powiedz, jak wyjdziesz.
- Nie! - Co jest?
Co siê dzieje?!
Wrota nie chc¹ pozostaæ otwarte.
Bêdê musia³ tu zostaæ i je trzymaæ.
Nie! WychodŸ stamt¹d!
Nie mogê.
Nie mamy ju¿ czasu.
Utrata stabilnoœci.
Zrób to.
Nie rozumiesz!
Zabijê ciê, jeœli to zrobiê!
- Otwieram. - Wracaj, wymyœlimy coœ innego!
Nie ma innych opcji.
- To nic. - Nieprawda!
Krytyczna temperatura przekroczona.
Nie tak mia³o byæ!
- Statek wybuchnie, Auroro. - I co z tego! Umrzemy razem!
Jest tu jeszcze 5000 innych osób.
Tak trzeba.
Maksymalne ciœnienie.
Zrób to.
Maksymalne ciœnienie.
Spadek temperatury.
Operacja zakoñczona powodzeniem. Ponowne uruchamianie...
Powiedz coœ, Jim.
Spadek ciœnienia w skafandrze.
Proszê natychmiast wróciæ na pok³ad.
Uda³o siê! Mo¿esz wracaæ!
- Co do tego powrotu... - Co siê dzieje, jesteœ ranny?
- Wyrzuci³o mnie w przestrzeñ. - Co?!
Kabel siê zerwa³. Nie mogê wróciæ na pok³ad.
Wyjdê i ciê wci¹gnê!
Uwaga, krytyczny poziom tlenu.
Proszê natychmiast wróciæ na pok³ad.
Przepraszam, Auroro.
- Za wszystko. - Zamknij siê! Ju¿ idê.
¯a³ujê, ¿e nie poznaliœmy siê 90 lat w przysz³oœci.
Bo zbudowa³bym ci dom.
Przeczyta³ twoj¹ ksi¹¿kê.
By³oby œwietnie.
- Skafander zosta³ przywi¹zany. - Gdzie jest Jim Preston?
Znaleziono.
Idê po ciebie.
Przykro mi. Pacjent nie ¿yje.
No to reanimuj!
Wymagana zgoda cz³onka personelu medycznego.
Nie!
Upowa¿niam ciê!
Upowa¿nienie 17...
2...
2317! Upowa¿nienie 2317!
RESUSCYTACJA
- Nie zaleca siê tylu procedur naraz. - Upowa¿niam ciê!
Szybciej!
Wykonywanie.
- Uratowa³aœ mnie. - Tak.
- Dziêkujê. - Nie ruszaj siê.
Oczywiœcie.
Muszê ci coœ pokazaæ.
Dziêki identyfikatorowi komora medyczna mo¿e wprowadziæ pacjenta w uœpienie.
Zatrzymuj¹c jego aktywnoœæ metaboliczn¹.
- To znaczy? - To pomys³ Gusa, coœ jak hibernacja.
Mo¿esz wróciæ do snu wewn¹trz tej komory.
Ale jest tu tylko jedna taka.
Owszem.
Po³o¿ysz siê wewn¹trz niej i zaœniesz.
Obudzisz siê na Homestead II i napiszesz swoj¹ ksi¹¿kê.
Ukoñczysz swoj¹ podró¿. Zrobisz to, co sobie zaplanowa³aœ.
A ty zostaniesz sam.
Raz ju¿ by³em. Poradzê sobie.
Ale ju¿ nigdy ciê nie zobaczê.
Bêdê ciê odwiedza³.
We wtorki to ja siedzê z Arthurem.
- Jak zwykle: cudownie wygl¹dasz. - Dziêkujê, ty równie¿.
Dziêki tobie.
A to co takiego?
Coœ, co od dawna chcia³em ci wrêczyæ.
Jest piêkny.
D³ugo siê za to zabiera³eœ.
Szampan? Oj, zaczekam.
Œwietne ¿ycie.
Najlepsze.
HOMESTEAD II
88 LAT PÓ
Zainicjowano proces wybudzania za³ogi.
Moi wspó³pasa¿erowie!
Skoro to czytacie, statek Avalon osi¹gn¹³ cel swojej podró¿y.
Wielka Hala.
Gdy spaliœcie, wiele siê wydarzy³o.
Nasz przyjaciel rzek³ kiedyœ:
"Jeœli nie jesteœ tam, gdzie chcia³byœ byæ,
to zapominasz korzystaæ z uroków miejsca, w którym jesteœ".
Zagubiliœmy siê po drodze.
OdnaleŸliœmy siebie nawzajem.
I prze¿yliœmy nasze ¿ycie.
Piêkne ¿ycie. Razem.